میزی برای کار،

کاری برای تخت،

تختی برای خواب،

خوابی برای جان،

جانی برای مرگ،

مرگی برای یاد،

یادی برای سنگ،

این بود زنده‌گی.

ـ ـ ـ

ما چرا می‌بینیم

ما چرا می‌فهمیم

ما چرا می‌پرسیم؟

ـ ـ‌ ـ

دلم برای سخت کار کردن،‌ بی‌خوابی کشیدن، نوشتن، خواندن،‌ بازی کردن، شنیدن، آن هم روزی یک هفته!، تنگ شده.

پس چرا دفترم خالیه؟ این بود...

ـ ـ ـ

دیگه بریم گوش بدیم به صدایِ فلوتِ یدی کوره که هفتاد ساله، عاشقِ یه دختره چهارده ساله مو بوره،

از خانه‌ی پنجم به خانه‌ی ششم!

1-                 بعد از این همه کشمکش! خونمون و عوض کردیم.

2-                 یکی ناراحت بود، لابد یکی خوشحال.

3-                 من چه می‌دونم...

4-                 از هیچکی خداحافظی نکردم، به قول فرزین این که نمی‌خواد بره قنده‌هار.

5-                 تازه همه چی شروع شده...

6-                 کی می‌دونه؟ آقا تهران کجاست؟

7-                 کلی کار دارم، ساعت چنده؟

8-                 وقت هم مدام کم مي‌یاد بی آنکه کم باشه!

9-                 خیالم راحته، وقتی رسیدم توی آیینه دیدم خودم و جا نذاشتم.

10-              همین بسه، یه دنیا بسه...

11-              اندازه همین دنیاییه که ارثیه‌ی بابامه، اونقدم زیاده که همش و گذاشتم مال بقیه.

12-              چقدر خوبه که خوبه...

13-              پلاک خونه مون 13 است.

------------------

توضیح اینکه: 1- یه عالمه مطلب تاریخش گذشت و از وبلاگ جا موند،

2- نوشته‌های وبلاگ به خاطر کیفیت شان درج نمی‌شند، شاید بعضی وقتا اینجا برام یک شهر بازیه، یا یه باغ وحشه، یا موزه و سینما، یا خیابون و کوچه و محله. اینجا یک فرهنگ زمان کافمیمه! ...